The sky is the limit

Angelique Rozeboom

Angelique Rozeboom is regiomanager bij de Krajicek Foundation. Met een afgeronde sportopleiding en eerdere ervaring als buurtsportcoach, daagt ze meiden uit om meer te sporten: ‘Het heeft mij zoveel gebracht.’

Er ligt sinds 2012 een Krajicek Playground op het trapveldje tegenover mijn ouderlijk huis in Deppenbroek, één van de aandachtswijken in Enschede. Daar heb ik als jong meisje nog tot mijn enkels in de blubber gestaan. Iedere dag was ik er aan het voetballen. Dat deed ik altijd met alle jongens uit de buurt, meiden zag je bijna nooit. Die werden echt buitengesloten: die konden niet voetballen.

Huishouden

In veel aandachtswijken waar ik voorheen tien jaar lang als buurtsportcoach heb gewerkt, zag ik ook vooral jongens. Dat kwam niet alleen omdat die beter zouden kunnen voetballen, maar dat had vaak ook met cultuur of geloof te maken. Jongens hoeven thuis niet mee te helpen in het huishouden, de meiden wel. Dat soort dingen gaan wij als organisatie niet doorbreken. Wel kunnen we nadenken over wat voor voorwaarden we kunnen scheppen om deze meiden toch aan ons te verbinden en ze zo in contact te brengen met buiten sporten en alles wat daarbij hoort. Een goed voorbeeld is het Krajicek Meiden Event dat we ieder jaar weer organiseren. Daar komen heel veel meiden op af. Op zo’n dag voelt iedereen zich op zijn gemak.

Meiden hechten veel waarde aan een rolmodel

In Utrecht heb ik een jaar lang meegewerkt aan een sportpilot die tot stand kwam met een Nike Grant. Ik gaf meiden les in een beschermde omgeving waar ze rustig konden ontdekken waar ze goed in waren. Dát is waar meiden in onze wijken naar op zoek zijn, naar een veilige plek waar jongens niet kunnen zien hoe ze bewegen. Ik ontdekte daar ook hoe belangrijk onze vrouwelijke Krajicek Scholarshippers zijn: zij hebben een duidelijke visie op de manier waarop ze meiden aan ons kunnen verbinden. Meiden hechten bovendien veel waarde aan een rolmodel; een jonge vrouw in wie zij zichzelf herkennen en die haar leven op orde heeft.

Moeilijke weg

Ik weet niet of meiden mij ook als voorbeeld zien. Ik hoop dat ik ze kan laten zien dat je op mooie plekken terecht kunt komen als je jezelf dat als doel stelt, ook al is de weg ernaar toe soms moeilijk. Ikzelf heb veel geleerd in mijn laatste jaar als student fysiotherapie. Mijn opleiding liet me net voor mijn afstuderen weten mijn studie stop te zetten: ik liep achter en ze wilden het risico niet lopen dat ik mijn opleiding niet op tijd af zou maken. Ze wilden me daarbij ook niet gaan helpen. Ik was toch meer een mbo’er, een doener, werd me verteld, ik moest maar wat anders gaan doen.

Dat vond ik het ergst van alles: dat ze dachten dat ik het niet zou kunnen. Ik heb me toen voorgenomen dat dit me dus nooit meer zou gaan gebeuren. Achteraf denk ik nu dat alles gebeurt met een reden. Hadden ze me daar niet uitgeschreven, dan had ik nooit een sportopleiding gedaan en was ik nooit in contact gekomen met de Krajicek Foundation. Dan had ik nooit kunnen ervaren hoe een Playground écht een verschil kan maken voor een individu. Dat vind ik het allermooist van deze organisatie. Door mensen een klein steuntje in de rug te geven, kunnen we echt de koers veranderen in iemands leven.

Laat je nooit door iemand vertellen dat je iets niet kunt

Van mijn moeder leerde ik altijd’ the sky is the limit’, ook al moest bij ons soms ook een stukje vlees doormidden. Dat advies geef ik meiden nu graag mee: laat je nooit door iemand vertellen dat je iets niet kunt, je kunt alles. Je kunt zelf wel bepalen hoe hoog je de lat legt, dat hoeft niemand anders voor je te doen.

One of the guys

Ik ben opgegroeid met de wetten van de straat en leerde al snel wat wel en niet handig was. Ruzie zoeken met oudere jongens bijvoorbeeld en dan klappen krijgen, dat deed ik maar één keer. Ik ben door schade en schande wijs geworden. Het is de beste leerschool geweest die ik me kon wensen. Het heeft me wel heel erg geholpen dat ik met de jongens mee kon doen: ik was one of the guys. Dat geluk hadden veel meiden uit mijn wijk niet.

Het is zo belangrijk dat meiden meer worden uitgedaagd om mee te doen. Het heeft mij zoveel gebracht. Dat ik zelf problemen kan oplossen bijvoorbeeld. Binnen de vier muren van je eigen huis zijn het vaak je ouders die het voor je oplossen, maar buiten ben je echt op jezelf aangewezen. Als je je dat eigen maakt, ben je een stuk weerbaarder als je in de grotemensenwereld komt. Daarmee kom je zo veel verder in dit leven.